Πόσα μυστικά
κλεισμένα στην καρδιά… τι απόσταση ανάμεσα μας; Άβυσσος…
Γυρισμένη την
πλάτη εσύ, χαμένος στο πουθενά… δεν αντέχεις την μορφή μου που σου θυμίζει
όνειρα ματαιωμένα… και εγώ εδώ… να αγκαλιάζω εμένα γιατί φοβάμαι να απλώσω τα
πήλινα χέρια μου να σε κρατήσω και να σου πω «σε χρειάζομαι»…
Πως οι
λέξεις μας κρύφτηκαν; πως γίναν σιωπηλές
κατηγορίες; Πότε; Και όμως… θυμήσου… ονειροπόλοι ταξιδευτές την δική μας ιστορία γράψαμε… θυμήσου… με
παιδικό χάρτινο βαρκάκι στα αστέρια αρμενίζαμε… θυμήσου ένα κλειδί της αγάπης στον λαιμό με
καδένα τις ελπίδες μας… πότε μεταμορφώθηκε σε σιδερένια μπάλα βαρυποινίτη;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου