10/9/2015 Full moon

Και είναι αυτό το φεγγάρι που με πονάει… που με ματώνει… κομμάτια γίνομαι και σε κάθε κομμάτι μου εσύ βρίσκεσαι… κάθε κομμάτι μου σε ζητά… ξανά … τέτοιες βραδιές κούρνιαζα στην αγκαλιά σου εσύ με κράταγες και μου έλεγες «φυλακτό θα κάνω το φεγγάρι να στο χαρίσω»… έκλεινα τα μάτια να με νανουρίσει σαν παιδί η φωνή σου που ψιθύριζε «και εγώ θα κόψω το φεγγάρι θα στο καρφώσω στα μαλλιά κι όταν πλαγιάσουμε θα έχω τον ουρανό στην αγκαλιά… σκέψου τι όμορφη που θα ‘σαι με το φεγγάρι στα μαλλιά»…. Θυμάσαι; 
Τώρα μόνη… να μαζεύω τα μισά μπας και κάνω ένα ολόκληρο….θα τα καταφέρω μην φοβάσαι… μόνο… να, κάτι νύχτες σαν και αυτή ξέρω θα είμαι παντού και πουθενά… κάτι νύχτες σαν και αυτή θα ψιλώνω… βουνό θα γίνομαι μήπως και μπορέσω μόνη να κάνω αυτό που μου έταζες… φυλακτό μου το φεγγάρι και την θύμηση σου ….
Σοφία Ζαχαριουδάκη