σιωπή.... (10.5.2015)

Και ψιθυρίζεις λέξεις που θα έπρεπε να φωνάξεις… κλείνεις το στόμα σου την στιγμή ακριβώς που θα έπρεπε να μιλήσει… συγκρατείς δάκρυα που θα έπρεπε να τρέξουν να ξεπλύνουν την καρδιά… γιατί; Από φόβο και μόνο… μερικοί το ονομάζουν εγωισμό μα και ο εγωισμός φόβος καμουφλαρισμένος είναι …
Φοβάσαι μην δει ο άλλος τις αδυναμίες σου , φοβάσαι πως αν τις δει θα σε πληγώσει, κλείνεις τον εαυτό σου σε μια γυάλα για να προστατευτείς και χάνεις τον ωκεανό που υπάρχει γύρω σου, με τις παγίδες μα και με τα θαύματα του που ποτέ δεν θα γνωρίσεις…
Φοβάσαι να γελάσεις μην σε χαρακτηρίσουν «ελλιπή» νοητικά…
Φοβάσαι να μιλήσεις για αγάπη μην σε πουν ξενέρωτο….
Φοβάσαι να μιλήσεις για έρωτα μην σε πουν ανήθικο…
Φοβάσαι να μιλήσεις για φιλία μην σε πουν ονειροπαρμένο
Φοβάσαι να βρίσεις, όταν σε πνίγει το δίκιο σου μην σε πουν απολίτιστο…
Φοβάσαι να κλάψεις μην σε πουν αδύναμο, ηττημένο…
Φοβάσαι να νιώσεις και να εκφράσεις δυνατά, έντονα τα συναισθήματα σου μην σε πουν υπερβολικό… ρομαντικό… αναχρονιστικό… παρωχημένο….
Όλα τα φοβάσαι και δεν φοβάσαι το κυριότερο… ότι έτσι ΔΕΝ ΖΕΙΣ… αυτό που θα έπρεπε να σε φοβίζει είναι το μόνο που δεν σκέφτεσαι… που δεν θέλεις να σκεφτείς… που δεν «βολεύει» να σκεφτείς……….