Όπως
νομίζεις είπες και άνοιξες τα χέρια και με άφησες να φύγω.. την στιγμή που το
μόνο που ήθελα ήταν να με κρατήσεις ακόμα ποιο σφικτά … να με φυλακίσεις…
Δυο
λέξεις… μια ταφόπλακα… ένα τέλος… εγωιστές και οι δυο… χάσαμε.. πίσω δεν έχει για ‘μας .. ότι και αν πω τώρα,
ότι και αν πεις λόγια μεγάλα, χωρίς αντίκρισμα μοιάζουν…
Ματώνω…
όλα τα όνειρα νεκρά … πεθαίνω μακριά σου,
θέλω να φωνάξω … σε έχω ανάγκη… δεν ζω.. δεν υπάρχω.. μα δεν μιλάω… μόνο η
καρδιά ουρλιάζει από τον πόνο… μόνο η ψυχή ξεσκίζει τις σάρκες τις σιωπηλά…
Πως
μπόρεσες; Γιατί δεν με σταμάτησες; Γιατί; Ξέρω ότι και εσύ χαμένος είσαι, ξέρω ότι
πονάς… μα ο εγωισμός αλυσίδα.. τα λάθη βαρίδια δεμένους μακριά από την ευτυχία
μας κρατούν… μακριά σου… μακριά μου… μακριά μας…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου