Είναι στιγμές που θα ‘θελα λιγάκι να ξεσπάσω με ουρλιαχτά και με φωνές μονάχος μου να κλάψω.
Όμως τέτοια χαρά στην μοίρα Δε θα δώσω όπως αυτή με πρόδωσε έτσι θα την πληρώσω.
Πόλεμο κανονικό της έχω στελιομενο και ας νιώθει η τρισκατάρατη πως με ‘χει τελειωμένο.
Μα ένας καλός πολεμιστής τα όπλα δεν αφήνει αλλά μπροστά πάντα μπροστά μόνο αυτός ξανοίγει.
Δεν τα λογάριασε καλά η μοίρα μου η κακουργα και νόμιζε με όλα αυτά πως θα τα βρω σκούρα.
Ένα σου λεω μοίρα μου κι αν θέλεις άκουσε με θα πολεμώ ώστε να ζω κι αν θέλεις σκότωσε με.
Μου ‘χεις στερήσει πράγματα απλά κι αγαπημένα στους άλλους είναι εύκολα μα όχι και σε ‘μένα.
Μα όσο εσύ και να χτυπάς χαμπάρι εγώ Δε περνώ στο διάολο όλοι να παν που θα με πουν ΄΄καιμενο΄΄.
Γιατί εγώ ‘μια μοναχός σε μια αρένα μέσα και δίνω τον αγώνα μου με θάρρος και με μπέσα.
Οποίος λοιπόν είναι άσχετος και θέλει να λυπάται κατέχω πως τα βάσανα και τους καιμους φοβάται.
Μα ‘γω δεν ε φοβήθηκα και ακόμα πολεμάω και με τη σκύλα-μοίρα μου απου χτυπά…ΓΕΛΑΩ